Jak już wiesz w latach 1845-1850 w państwie irlandzkim panował wielki głód. Okres poprzedzający te lata charakteryzował się tym, że Irlandczycy żywili się głównie mlekiem oraz ziemniakami. Było to spowodowane tym, że były to główne produkty, jaki w tym okresie tam wytwarzano. W roku 1945 nastąpiła tak zwana zaraza ziemniaczana, która spowodowała zniszczenie upraw ziemniaków niemal w połowie kraju. Co jakiś czas ataki tej zarazy się nasilały, aż w końcu opanowały cały kraj. W tym czasie władzę nad Irlandią sprawowała Anglia. Niestety nie poczuła się ona do obowiązku pomocy Irlandczykom w tak wielkiej tragedii tłumacząc, że nie mogą oni obarczyć się takimi wielkimi kosztami. Sytuacja taka spowodowała, że pojawiła się tak zwana gorączka głodowa. Rok 1847 rozpoczęto zakładanie jadłodajni dla biednych ludzi, którzy byli największymi ofiarami tej plagi. Oczywistym jest to, że jeśli ktoś w tamtych czasach posiadał pieniądze mógł kupić jedzenie za granicą państwa, co nie było tanie. Wynikiem wielkiego głodu w Irlandii była śmierć ponad jednego miliona ludzi. Kolejny milion wyemigrował za granicę tego kraju.